หุ่นยนต์อวกาศ

หุ่นยนต์ยืนอยู่บนตารางและต้องเดินไปให้ถึงจุดหมาย แต่เราไม่ได้บังคับมันโดยตรง เราวางลำดับคำสั่งไว้ก่อน เช่น เดินหน้า เลี้ยวซ้าย เดินหน้า แล้วกดเริ่ม หุ่นจะทำตามที่วางไว้ทุกขั้นโดยไม่ให้แก้กลางทาง

โครงแบบนี้ทำให้ความผิดพลาดมีหน้าตาต่างจากเกมอื่น เราไม่ได้พลาดเพราะมือช้าหรือกดไม่ทัน แต่พลาดเพราะคิดผิดตั้งแต่ก่อนเริ่ม การได้เห็นแผนของตัวเองเดินจนพังกลางทางเป็นบทเรียนที่ตรงไปตรงมาและจำได้นานกว่าคำอธิบายใด ๆ

นี่คือแก่นของการเขียนโปรแกรมในรูปแบบที่เล่นได้ คือเขียนขั้นตอนไว้ล่วงหน้าแล้วรันดูผล เด็กที่เล่นเกมทำนองนี้จะคุ้นกับความคิดแบบเป็นลำดับก่อนจะเคยเห็นภาษาโปรแกรมจริงเสียอีก และความคุ้นนั้นแปลงเป็นความมั่นใจได้ในภายหลัง