นักวิ่งสายบ้าพลัง

ความเร็วของฉากไต่ขึ้นทุกวินาทีและไม่มีเพดานให้หยุด นั่นแปลว่าทุกรอบจบลงด้วยความผิดพลาดเสมอ ไม่ว่าจะเล่นเก่งแค่ไหน สิ่งที่วัดกันจริงจึงไม่ใช่ผลแพ้ชนะ แต่เป็นว่าคราวนี้อยู่รอดได้นานกว่าคราวก่อนกี่วินาที

โครงแบบนี้เปลี่ยนความรู้สึกตอนจบรอบไปพอสมควร เมื่อรู้ตั้งแต่ต้นว่ายังไงก็ต้องหลุด จุดจบจึงไม่ใช่ความล้มเหลว แต่เป็นการปิดรอบตามธรรมชาติ คนเล่นเลยกดเริ่มใหม่ทันทีโดยไม่ต้องปลอบใจตัวเอง ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมเกมสายนี้ถึงติดมือกว่าที่ควรจะเป็น

ข้อควรรู้อย่างเดียวคือช่วงท้ายที่เร็วจัด สายตาจะตามวัตถุแต่ละชิ้นไม่ทันแล้ว วิธีเดียวที่ยังใช้ได้คือเลิกมองสิ่งกีดขวางทีละอันแล้วมองภาพรวมของเส้นทางแทน สมองจะจับจังหวะซ้ำ ๆ ได้เองโดยไม่ต้องคิดเป็นคำ