กระโดดต่อตึก

ตัวละครกระโดดต่อชั้นขึ้นไปเรื่อย ๆ โดยมีแท่นเลื่อนผ่านมาให้เหยียบเป็นจังหวะ หน้าที่ของผู้เล่นคือแตะให้ตรงจังหวะที่แท่นมาถึงพอดี ชั้นยิ่งสูงระยะห่างยิ่งแคบลง และความคลาดเคลื่อนที่ยอมรับได้ก็แคบตามไปด้วย

สิ่งที่คนมักค้นพบหลังเล่นไปสักพักคือเกมนี้ใช้หูช่วยได้พอ ๆ กับใช้ตา เสียงตอนเหยียบสำเร็จมีจังหวะสม่ำเสมอ พอจับจังหวะนั้นได้แล้วนับในใจตาม อัตราการพลาดจะลดลงกว่าการจ้องภาพอย่างเดียวอย่างเห็นได้ชัด

คนที่ติดอยู่ที่ชั้นเดิมนาน ๆ ลองเปลี่ยนวิธีมองดู แทนที่จะจ้องตัวละคร ให้จ้องจุดที่ตัวละครกำลังจะไปลงแทน สายตาที่ล็อกอยู่กับปลายทางจะจับจังหวะได้เร็วกว่าสายตาที่วิ่งตามตัวละครไปทุกก้าว