ชายหาดทองคำ

ของกระจายอยู่ทั่วชายหาดหลังคลื่นซัดขึ้นมา และเรามีเวลาจำกัดก่อนน้ำจะขึ้นกลืนพื้นที่นั้นไปหมด เดินเก็บได้ทีละชิ้นและระยะทางระหว่างชิ้นคือสิ่งที่กินเวลามากที่สุด

หัวใจของเกมจึงไม่ใช่ความเร็วในการเดิน แต่คือการจัดลำดับ ของที่มีค่ามากที่สุดอาจอยู่ไกลที่สุดจนไม่คุ้มจะไปเอา ส่วนของธรรมดาสามชิ้นที่อยู่ติดกันอาจให้ผลรวมดีกว่าในเวลาเท่ากัน การตัดสินใจแบบนี้เกิดขึ้นซ้ำ ๆ ตลอดทั้งรอบ

สิ่งที่ทำให้ความกดดันของเกมนี้ต่างจากเกมจับเวลาทั่วไปคือเราเห็นนาฬิกาด้วยตา ระดับน้ำที่ค่อย ๆ คืบขึ้นมาบอกเวลาที่เหลือได้แม่นกว่าตัวเลขนับถอยหลัง และมันทำให้ความรู้สึกเร่งเกิดขึ้นเองโดยไม่ต้องมีเสียงเตือน