ลิงก้านไม้ตะลุยป่า

ลิงยืนอยู่บนเสาต้นหนึ่งและต้องข้ามไปยังเสาถัดไปด้วยกิ่งไม้ที่ยืดออกเรื่อย ๆ ตามเวลาที่กดค้างไว้ ปล่อยเร็วไปกิ่งสั้นเกินแล้วร่วงลงช่องว่าง ปล่อยช้าไปกิ่งยาวเลยขอบอีกฝั่งแล้วก็ร่วงเหมือนกัน

ความยากทั้งหมดจึงกองอยู่ที่การกะระยะด้วยเวลา ซึ่งเป็นทักษะที่แปลกกว่าที่คิด เพราะเราต้องแปลงระยะทางที่ตาเห็นเป็นจำนวนเสี้ยววินาทีที่นิ้วต้องกดค้าง ไม่มีเส้นบอกและไม่มีตัวเลขให้ดู มีแต่ความรู้สึกที่ค่อย ๆ แม่นขึ้นจากการลองซ้ำ

สิ่งที่ช่วยได้จริงคือหาจุดอ้างอิงบนจอไว้สักจุด เช่น กะว่าปลายกิ่งต้องเลยเงาของเสาไปนิดเดียว การมีจุดอ้างอิงคงที่ทำให้ระยะที่เคยกะด้วยความรู้สึกกลายเป็นสิ่งที่ตรวจสอบได้ด้วยตาก่อนปล่อยนิ้ว