ทำลายอิฐ

เกมทลายกำแพงฉบับที่ไม่มีเนื้อเรื่อง ไม่มีตัวละคร ไม่มีฉากคั่นระหว่างด่าน และไม่มีเสียงพากย์มาบอกว่าเราเก่ง เหลือไว้แค่กติกาเปล่า ๆ ที่อยู่รอดมาได้หลายสิบปีเพราะมันดีพอด้วยตัวเอง

สิ่งที่คนมักบ่นถึงมากที่สุดคือช่วงท้ายของแต่ละด่าน เมื่อเหลือเป้าหมายอยู่ไม่กี่ชิ้นกระจายตามมุมจอ จังหวะจะยืดออกและกลายเป็นการรอมากกว่าการเล่น ใครที่ผ่านจุดนี้ได้จะพบว่าด่านถัดไปกลับมาสนุกทันที มันเป็นราคาที่ต้องจ่ายของรูปแบบนี้

อีกเรื่องที่สังเกตได้ตั้งแต่นาทีแรกคือความเงียบ ไม่มีเพลงประกอบ มีแค่เสียงกระทบสั้น ๆ ทุกครั้งที่ลูกชนอะไรสักอย่าง ความเงียบนี้ทำให้จังหวะของเสียงกลายเป็นตัวบอกสถานะแทนภาพ และหลายคนพบว่าตัวเองเล่นได้ดีขึ้นเมื่อฟังมากกว่าจ้อง