งูกินผลไม้

งูเลื้อยไปตามช่องตารางและยาวขึ้นทุกครั้งที่กินผลไม้ที่โผล่มา กติกามีข้อเดียวคือห้ามชนตัวเอง ซึ่งฟังดูง่ายจนกระทั่งหางเริ่มยาวพอที่จะกลายเป็นกำแพงพาดกลางสนามเสียเอง

นี่คือเกมที่ผู้เล่นสร้างความยากให้ตัวเองล้วน ๆ ทุกแต้มที่ได้คือพื้นที่ว่างที่หายไป ความสำเร็จกับความเสี่ยงจึงเป็นสิ่งเดียวกัน ไม่มีเกมแนวไหนที่แสดงความสัมพันธ์ข้อนี้ได้ตรงเท่านี้อีกแล้ว และนั่นคือเหตุผลที่มันอยู่มาได้หลายสิบปี

วิธีเล่นให้ไปได้ไกลคือเลิกวิ่งตามผลไม้แบบเส้นตรง แล้วเปลี่ยนมาเลื้อยเป็นวงรอบขอบสนามให้เป็นนิสัย การเก็บตัวเองไว้ชิดขอบทำให้พื้นที่ตรงกลางว่างพอจะเลี้ยวกลับได้เสมอ ส่วนคนที่วิ่งตรงเข้ากลางมักไปติดกับตัวเองในไม่กี่ตา